Wędrując po Poznaniu, warto zwiedzić dawne Kolegium Jezuickie, które jest z południowej strony placu Kolegiackiego. Jest to zespól budynków Jezuitów, którzy przybyli do Poznania w XVI wieku i objęli w posiadanie tereny w pobliżu dawnej kolegiaty. Jezuici wybudowali klasztor, kościół i szkołę, której pierwszym rektorem był Ksiądz Jakub Wujek, autor najstarszej wersji Biblii w języku polskim. Szkoła-kolegium budowano w latach 1701-1733, a autorem projektu był Jan Catanezzi.
Szkoła jezuicka, która zaczęła działalność 1573 roku, była drugą po Akademii Lubrańskiego szkołą charakterze uczelni wyższej. W tamtych czasach była to nowoczesna uczelnia, a na jej terenie działały świetnie wyposażone gabinety naukowe: fizyczny, biologiczny i obserwatorium astronomiczne.
W 1773 roku nastąpiło rozwiązanie zakonu jezuickiego, jednak szkoła nadal działała, a Komisja Edukacji Narodowej zrobiła z niej Szkołę Wydziałową.
Przez lata w budynku kolegium działały różne instytucje administracyjne. Mieszkał tu także car Rosji Aleksander I w 1805 roku, a w 1806 roku zrobił sobie w tym miejscu kwaterę główną cesarz Napoleon Bonaparte. Przez 15 lat (1815-1830) rezydował w kolegium namiestnik Wielkiego Księstwa Poznańskiego książę Antoni Radziwiłł. Znajdowało się też tu centrum życia artystycznego towarzyskiego, w 1828 roku odbył się koncert Fryderyka Chopina.
Budynek kolegium zajmuje obecnie Urząd Miasta Poznania z gabinetem na piętrze Prezydenta Miasta włącznie.
Sala Biała służy jako sala, w której odbywają się zazwyczaj koncerty fortepianowe.